آی!

این قتل نفس بود

که خود را زیر پا گذاشتم

و اندوه جدایی را

هر شب

با شهاب سنگی که از دهان آزاد کردم

به آسمان یادآور شدم

و بی برگی را

هر روز

میان چرخ دنده های توسعه

همراه آدم های توسعه نیافته

تکرار کردم

تا این که جز استخوانی شکسته

چیزی نماند از من

آری

این قتل نفس بود

که انگشت های اشاره به سوی من گرفته شد

چشم ها مرا هدف قرار داد

و گوش ها از من پر شد!

و حال

بی هیچ انتظار

انتظار حکم خویش را

 در انفرادی ام

با عشق می کشم !